Październik 01 2014 22:16:42
Nawigacja
· Strona główna
· Artykuły
· Linki
· Kontakt
· Galeria zdjęć
· Szukaj
NASZA SZKOŁA
· Z przeszłości szkoły
· Szkoła dzisiaj
· Dyrekcja
· Pedagog szkolny
· Inni pracownicy
· Dane teleadresowe
· Dla rodziców
· Świetlica szkolna
· Pracownia informatyczna
· Świetlica terapeutyczna
SZKOŁA PODSTAWOWA

· Klasa Ia
· Klasa Ib
· Klasa Ic
· Klasa II
· Klasa IIIa
· Klasa IIIb
· Klasa IV
· Klasa Va
· Klasa Vb
· Klasa VIa
· Klasa VIb
GIMNAZJUM
· Klasa IA
· Klasa IB
· Klasa IIA
· Klasa IIB
· Klasa IIIA
· Klasa IIIB
BIBLIOTEKA SZKOLNA
· Informacje ogólne
· Komunikaty
SAMORZĄD UCZNIOWSKI
· Komunikaty
· Plan pracy
SPORT
· Baza sportowa
· Udział w zawodach
· Osiągnięcia
· Rekordy
Historia szkoły w Drobninie - część I

Początki miejscowości i szkoły 1291-1919

Drobnin jest jedną z najstarszych miejscowości na terenie dzisiejszej gminy Krzemieniewo. Pierwsze wzmianki źródłowe o nim pochodzą już z roku 1291. Wtedy to właśnie miała miejsce lokacja tej wsi na tak zwanym prawie niemieckim. Ze względu na ważność tego wydarzenia dla rozwoju osady i wielkiego wpływu na losy jej mieszkańców, warto dokument w którym lokacja ta jest wzmiankowana, przytoczyć w całości:

„Przemysł II książę Polski, zatwierdził 16. X 1291 roku w Poznaniu sprzedaż dziedzictwa Drobnin, którego zrzekły się dzieci komesa Piotra na rzecz Bogumiła i pozwolił je chronione najwyższymi zwolnieniami lokować na prawie niemieckim.

W imię Pana, amen
.

Spotykamy się z wieloma niedogodnościami, dlatego wzmacniamy ochronę naszych spraw państwowych i naszych zaufanych. My więc Przemysł II, z Bożej łaski książę Polski podajemy do wiadomości wszystkim, tak obecnym jak i przyszłym czytającym te strony co w naszej i w naszych baronów obecności, odnosi się do umowy dzieci wymienionego Piotra, mianowicie: Magnusa, Vincenciusza, Wojciecha, Falusa. Ogłoszona została odnośnie ich dziedzictwa znanego jako Drobnino, które należy do nich prawem patrymonialnym. Sprzedają oni z wolnej woli komesowi Bogumiłowi, synowi Jana i rezygnują z wszystkich praw, które posiadali w wyżej wymienionym dziedzictwie dla siebie i dla swoich następców na wieczne czasy.

My po uważnym rozpatrzeniu, według zwyczaju tej sprzedaży i po zastanowieniu, zatwierdzamy ją i aprobujemy po wsze czasy. Z powodu tego, że ów komes Bogumił zawsze nam świadczył prawdziwie wierną służbę, świadczy obecnie i zawsze jest gotowy świadczyć, dlatego zwalniamy wyżej wymienioną wieś Drobnino ze wszystkich podatków i opłat, mianowicie: z narazu, z powozu, ze stróży, z podwornego, z bydlęcego i krowiego, z opolowego i służby wojskowej na wezwanie. Jeżeli mieszkańcy wymienionej wsi mający wobec nas obowiązki, wezwani naszym pierścieniem lub pieczęcią odpowiedzą skargami, i jeżeli między nimi ktoś popełni przestępstwo, będzie zachęcał do zabójstwa, to nie kto inny, lecz wspomniany Bogumił i jego spadkobiercy otrzymają karę śmierci. Bogumiłowi, jego spadkobiercom i sukcesorom zatwierdzamy sprzedaż wymienionej wsi.

Oprócz tego, wymieniony Bogumił i jego następcy, według całego polskiego prawa zostają uwolnieni z dostarczania zbrojnych, podwody i zwierzyny. Wolno temu Bogumiłowi i jego dziedzicom w obrębie ich posiadłości polować na łanie i kozły.

Ten cały dokument kazaliśmy spisać i obwarować naszą pieczęcią w obecności następujących świadków: komesa Sendziwoja-pincerna poznańskiego, komesa Sendziwoja-kasztelana z Dryżyny, ojca Marcina-opata z Lubina.

Datowane w Poznaniu w dzień św. Galileusza, roku pańskiego 1291, ręką Iasconisa pisarza naszego dworu.”

Z cytowanego wyżej dokumentu wynika, że Drobnin jako osada musiał istnieć już przed rokiem 1291. Dlatego lokacja, która jest wzmiankowana w tym dokumencie dotyczyła wsi już zasiedlonej. Trzeba było jedynie dostosować jej ogólne przepisy do miejscowych warunków. Lokacja wprowadziła w tutejszej wsi urząd sołtysa, który reprezentował właściciela. Znaczenie sołtysa wynikało również z tego, że przewodniczył on wiejskiemu sądowi ławniczemu. Dzięki temu partycypował w części opłat sądowych.

Dodatkowo uposażony był w ziemię orną z której również osiągał dochody. Mógł również polować na drobną zwierzynę. Sołtys musiał jednak odbywać konną służbę wojskową. Dzięki lokacji osadnikom ujednolicono i uproszczono ciężary feudalne. Po minięciu tak zwanej wolnizny musieli oni płacić czynsz w pieniądzu lub naturze. Oprócz czynszu chłopi musieli przed wielkimi świętami kościelnymi dawać właścicielowi wsi tzw. podarki. Najczęściej były to jaja, mięso i kurczaki. Dodatkowo dwa razy w roku musieli składać się na tzw. obiedne, które polegało na obowiązku utrzymania właściciela kiedy zjeżdżał na sądy we wsi.

Tego typu lokacja pozwoliła nie tylko na komasację użytków rolnych lecz również na wprowadzenie systemu trójpolówki regularnej. To z kolei zwiększało w sposób wydatny dochód właściciela.

Do dnia dzisiejszego najstarsza część osady zachowała swój stary, jeszcze średniowieczny układ, zwany owalnicą. Taki właśnie kształt wsi pojawił się w czasach jej lokowania na prawie niemieckim. Owalnica to układ polegający na tym, że w środku niwy przeznaczonej na zabudowania wymierzano duży plac owalny, wokół którego wytyczano regularne parcele budowlane dla poszczególnych chłopów. Plac z kolei lokalizowany był tam, gdzie znajdował się zbiornik wodny.

W czasach średniowiecza położenie Drobnina było bardzo korzystne, ponieważ miejscowość ta znajdowała się niedaleko bardzo ważnego wtedy szlaku komunikacyjnego. Przebiegał on przez Krzemieniewo i prowadził z Ponieca do Krzywinia, łącząc Śląsk z Wielkopolską.

Pod względem podziału administracyjnego, osada ta zawsze bardzo mocno powiązana była z Wielkopolską. Wyjątkiem były lata 1234-1241, kiedy jak i reszta obecnej Ziemi Leszczyńskiej, należała do państwa Henryków Śląskich. W czasach Piastów, tereny na których znajdował się Drobnin należały do tzw. prowincji poznańskiej i podlegały kasztelanii w Krzywiniu.

W pierwszej połowie XIV wieku nastąpił rozpad systemu kasztelańskiego w naszym kraju. Na skutek reform administracyjno-sądowych dokonanych z inicjatywy Kazimierza Wielkiego, pojawiły się powiaty. Zmiany te dotknęły również Drobnina, który przyłączony został do powiatu kościańskiego. Nie spowodowały one jednak zmian w sposobach zarządzania samą wsią, ponieważ w dalszym ciągu interesy właściciela reprezentował w niej sołtys.

Utrzymanie tego urzędu na terenie opisywanej osady, potwierdza następujący zapis źródłowy z roku 1530: „solvit scultetus de ½ gr 3” (zapłacił sołtys ½ grosza od trzech).

Bardzo charakterystyczne dla Drobnina było to, że w czasach istnienia szlacheckiej Rzeczypospolitej, pozostawał on zawsze własnością rycerską. Wśród rodów do których należał, wymienić trzeba: Piotrowiców (wzmiankowani w roku 1291), Leszczyców i Wyskotów (wymieniani w wieku XIV i XV), Gryżyńskich (wzmiankowani w roku 1421), Borków z Osiecznej (wzmiankowani w roku 1462), Kostków (wymieniani w XV wieku), Borków Gostyńskich i Lubiatowskich (wzmiankowani w XVI i XVII wieku) jak również Opalińskich (od 1677 roku). Te częste zmiany właścicieli z całą pewnością spowodowane były rodzinnymi podziałami oraz sprzedażą majątku.

W tych odległych czasach nie było na terenie tutejszej wsi kościoła parafialnego. Jej mieszkańcy przypisani byli do parafii w Świerczynie. Taka sytuacja powodowała, że nie było również w tej miejscowości szkoły. Były one bowiem w tamtych czasach instytucjami zakładanymi i utrzymywanymi przez parafie, na terenie których miały istnieć. Najczęściej też nauczycielami byli w nich księża, choć spotykało się również wśród nich osoby świeckie. Przysługiwał im tytuł „rektora”.

Najbliższą z racji przypisania do parafii szkołą, do której uczęszczać mogły dzieci mieszkańców Drobnina, była szkoła w Świerczynie. Jej istnienie jest poświadczone w świetle wizytacji kościelnej, która odbyła się w tej parafii w roku1667. Wizytujący, niejaki Wolski, zapisał w swoim raporcie co następuje: „Ksiądz pleban utrzymuje rektora szkoły uczciwego Tomasza Szczawika, któremu daje pensyą na jaką się z nim zgodzić może”.

W szkole tej, podobnie jak w innych tego typu, uczono wówczas rzeczy najbardziej przydatnych, tj: czytania, pisania, liczenia oraz katechizacji i śpiewu kościelnego. Trudno jest jednak z całą odpowiedzialnością twierdzić, że mieszkańcy Drobnina posyłali tam swoje dzieci, ponieważ nie zachowały się na ten temat żadne przekazy źródłowe. Oprócz tego trzeba mieć na uwadze, że nie istniał w tamtych czasach obowiązek szkolny. Poza tym rodzice tych dzieci, które chodziły do szkoły, musieli dokładać się do utrzymania budynków szkolnych i nauczyciela.

Wpływ na taki stan rzeczy miała również odległość Drobnina od Świerczyny. Warto w tym miejscu dodać, że dopiero w roku 1683 wybudowana została w Drobninie kaplica, która istniała zresztą bardzo krótko.

Na skutek II rozbioru Polski w 1793 roku, tereny obecnej gminy Krzemieniewo, do której administracyjnie należy Drobnin, znalazły się w granicach Królestwa Pruskiego. Mieszkańcy Wielkopolski zostali zobowiązani do złożenia hołdu i przysięgi wierności nowemu monarsze, królowi Fryderykowi Wilhelmowi III. Uroczystość ta odbyła się w Poznaniu 7 maja 1793 roku. Skutkiem tej nieszczęsnej dla Polaków sytuacji, było zaprowadzenie w Wielkopolsce ustroju takiego, jaki panował na terenie Prus. Drobnin znalazł się wówczas w granicach tzw. Prus Południowych i wchodził w skład departamentu poznańskiego, należąc jednocześnie do powiatu wschowskiego. Lata tej tzw. „pierwszej okupacji pruskiej” (1793-1806), cechowały się wyraźnym pogorszeniem sytuacji nie tylko politycznej ale również ekonomicznej Polaków. Dało się zauważyć wtedy dość duże ubożenie wszystkich grup społecznych zamieszkujących Wielkopolskę. Problem ten dotyczył także ówczesnych właścicieli Drobnina, rodziny Węgorzewskich. W skład tego majątku wchodził wtedy również Garzyn.

W roku 1797 bracia Jan Nepomucen i Piotr Węgorzewscy, podczas podziału dóbr rodowych, podjęli decyzję o budowie na terenie wsi Drobnin szkoły. Jednocześnie wzięli na siebie obowiązek utrzymania zabudowań szkolnych w należytym stanie. Poczynili oni wtedy również dużą dotację na utrzymanie miejscowego nauczyciela.

Do dnia dzisiejszego zachowały się dokumenty z 1824 roku, w myśl których kolejni właściciele majątku drobnińskiego, zobowiązywali się do przekazywania co roku tutejszemu nauczycielowi w ramach wzmiankowanej wyżej dotacji następujących dóbr: sześciu sągów drewna w wiązkach lub zamiast tego trzech sągów drewna pociętego, pięciu korcy żyta, pół korca jęczmienia, pół korca gryki, pół korca grochu i sześciu baniek piwa.

W tych samych dokumentach zawarta jest informacja mówiąca o tym, że pobierane będą od wszystkich mieszkańców Drobnina i Garzyna specjalne opłaty jako tzw. składki szkolne, czyli „Schulbeiträge”.

W celu sprawnego zarządzania szkołą elementarną w Drobninie, powołana została również tzw. Rada Szkoły. Nie są jednak znane z nazwiska osoby, które w tamtym czasie wchodziły w jej skład. Do dnia dzisiejszego nie zachowały się również nazwiska nauczycieli tej szkoły z pierwszej połowy XIX wieku.

Szkoła w Drobninie zawsze znajdowała się w tym samym miejscu. Pierwszy budynek, po którym nie zachowały się żadne ślady, zbudowany był z gliny i pokryty strzechą. Znajdowała się w nim jedna izba do nauki i bardzo małe mieszkanie dla nauczyciela.

Ponieważ nie zachowały się dokumenty wytworzone bezpośrednio przez szkołę w Drobninie w wieku XIX, trudno jest w tym miejscu podać liczbę dzieci, które do niej w tamtych czasach uczęszczały. Pewne jest jedynie, że były to dzieci z Drobnina i Garzyna oraz to, że uczył je zawsze tylko jeden nauczyciel. Na temat liczby dzieci w szkole w Drobninie, informacji należy szukać w źródłach pośrednich, choćby w zestawieniach statystycznych, dotyczących pierwszej połowy XIX wieku. Według nich w roku 1842 w Drobninie był folwark pański z jedną posadą owczarską, jedną kowalską i jedną młynarską oraz 18 gospodarstw włościańskich zaciężnych. Natomiast krótko po uwłaszczeniu, w roku 1846 było w tutejszej wsi 37 dymów i 259 mieszkańców. W Garzynie, z którego dzieci również uczęszczały do tutejszej szkoły, w roku 1842 znajdował się folwark pański i posada owczarska oraz 19 gospodarstw włościańskich i 14 chałupniczych małych.

Jak widać, nie można jednak na podstawie takich danych jednoznacznie wnioskować o liczbie potencjalnych uczniów miejscowej szkoły, ponieważ nie informują one dokładnie o liczbie dzieci w danej miejscowości. Dają jedynie ogólny obraz statystyczny, bez podziału na kategorie wiekowe.

Warto w tym miejscu zastanowić się chwilę nad warunkami funkcjonowania szkoły w Drobninie w warunkach obowiązywania prawa pruskiego, tym bardziej, że uczęszczały do niej dzieci polskie.

Po tzw. Kongresie Wiedeńskim (1815), kiedy Wielkopolska znalazła się kolejny raz w granicach Królestwa Pruskiego, nowe władze postanowiły uregulować status prawny na tym terenie. Nie znaczy to jednak, że szkoły od razu znalazły się w obliczu jakiejś ostrej polityki germanizacyjnej.

14 maja 1825 roku władze pruskie wprowadziły w Poznańskiem tzw. obowiązek szkolny. Nie trzeba było jednak uczęszczać do szkoły, ponieważ wystarczało, że dziecko będzie pobierało naukę w domu.

W 1845 roku pojawiły się nowe przepisy, dotyczące oświaty elementarnej na terenie Wielkopolski. W myśl tych uregulowań prawnych do szkoły powinny chodzić dzieci, które ukończyły 6 rok życia, a którym rodzice nie byli w stanie zapewnić nauki w domu. Obowiązek ten dotyczył wszystkich, aż do ukończenia 14 roku życia. W regulaminie z 1845 roku, przewidziane zostały również kary dla rodziców tych uczniów, którzy obowiązku szkolnego nie będą spełniali.

Miały to być: upomnienie, kara finansowa w wysokości 4 fenigów za każdy dzień opuszczony i nieusprawiedliwiony, a dla najbardziej opornych przewidziano więzienie.

Prawo powoływania nauczyciela przysługiwało dziedzicowi, na którego terenie szkoła się znajdowała. Kandydat na nauczyciela musiał być osobą o nienagannej opinii. Nauczycielowi wiejskiej szkoły elementarnej przysługiwały następujące uprawnienia: bezpłatne mieszkanie, opał potrzebny do ogrzania izb mieszkalnych i szkolnych, 2,5 morgi ziemi uprawnej, ogród warzywny i owocowy o powierzchni 1 morgi, pastwisko dla 2 krów, 16 cetnarów siana, 120 snopków słomy oraz 50 talarów gotówką. Jeżeli wieś nie była w stanie tych obowiązków w naturze wykonać, wtedy musiała wypłacić nauczycielowi stosowne odszkodowanie. Dodatkowo nauczyciel był zwolniony od płacenia myta pastuchowego, opłaty kominiarskiej oraz podatków skarbowych i komunalnych.

Kontrola nad szkołami była sprawowana przez tzw. patrona szkolnego (czyli właściciela majątku), proboszcza miejscowej parafii oraz dozór szkolny. Proboszcz parafii był jednocześnie inspektorem miejscowym szkoły. Majątkiem szkoły oraz jej kasą, kierował wzmiankowany wyżej dozór szkolny. W jego skład wchodzili przedstawiciele mieszkańców wsi, na terenie której dana szkoła się znajdowała, osoba wskazana przez właściciela majątku oraz proboszcz.

Jak z tego wynika, bardzo duży wpływ na funkcjonowanie szkoły posiadał właściciel majątku, na terenie którego ona funkcjonowała.

W pierwszej połowie XIX wieku, majątek w Drobninie należał do wspomnianych już wcześniej Węgorzewskich, a od roku 1828 do Franciszki Szczerskiej. W roku 1842 przejęła go Bogumiła Miłkowska. Dlatego też właśnie te osoby pełniły w tamtym czasie funkcję patrona szkoły.

Szkoły wszystkich typów, a więc również elementarne, były często kontrolowane przez pruskich urzędników państwowych. Jedna z takich kontroli, dokonana przez niejakiego Heynitza, urzędnika powiatowego ze Wschowy, odbyła się w Drobninie w 1859 roku. Na jej podstawie wiadomo, że do tutejszej szkoły uczęszczało wtedy 149 uczniów (75 chłopców i 74 dziewcząt). Nasza szkoła dysponowała wówczas budżetem w wysokości 197 talarów. Natomiast nauczyciel, który tutaj pracował otrzymywał pensję w wysokości 158 talarów. Tak duża liczba dzieci dowodzi, że w dalszym ciągu do miejscowej szkoły chodzili również uczniowie z Garzyna. W samym Drobninie bowiem mieszkały wtedy zaledwie 324 osoby, tworząc 63 rodziny. Natomiast Garzyn zamieszkany był przez 247 osób w 55 rodzinach.

W latach 1854-1902 patronem szkoły był kolejny właściciel majątku drobnińskiego, Walery Rychłowski. W czasach tych na terenie opisywanej miejscowości daje się zauważyć wyraźne rozgraniczenie między własnością dominialną, a resztą wsi. Zmienia się również mentalność tutejszych mieszkańców. Było to w głównej mierze następstwem przeprowadzonej w roku 1844 reformy uwłaszczeniowej.

Druga połowa XIX wieku, a szczególnie czasy po upadku powstania styczniowego, to okres nasilonej germanizacji, czyli bezpardonowej walki z polskością. Brak jest jednak w przekazach źródłowych informacji, aby taka polityka władz pruskich dotknęła w sposób bezpośredni dorosłych mieszkańców Drobnina.

W miejscowej szkole w myśl rozporządzenia rządowego z roku 1887 obowiązywał język niemiecki. Nie miało to jednak w latach 1880-1891 groźnych następstw dla uczniów, ponieważ w tym czasie nauczycielami byli tutaj Polacy Skroiński i Stanisław Glapiński. Taka sytuacja pozwalała uniknąć problemów związanych z jakąś ostrą walką o utrzymanie praw narodowych, jak to było winnych miejscowościach Wielkopolski.

W roku 1885 we wsi Drobnin, zajmującej powierzchnię 286 ha, na ogólną liczbę 241 mieszkańców, aż 61 było analfabetami. Natomiast w majątku Drobnin, zajmującym powierzchnię 442 ha, analfabetów było 49 na 141 mieszkańców. Tak wysoki odsetek analfabetów, sięgający dla całej osady prawie 29 % świadczy o tym, że jej mieszkańcy nie wypełniali rygorystycznie obowiązku szkolnego. Dziwi jednak fakt, że władze mając do dyspozycji różne środki przymusu, nie potrafiły tego obowiązku wyegzekwować. Przy okazji warto też zaznaczyć, że musi się w tym przypadku potwierdzać teza, iż dzieci jak już chodziły do szkoły, to robiły to najczęściej w okresie jesienno-zimowym. Nie były wtedy potrzebne rodzicom do pomocy w pracach polowych.

Ciekawostką jest również fakt, że w roku 1885 na terenie Drobnina mieszkało 16 osób narodowości niemieckiej. Jednak dzieci z tych rodzin uczęszczały do szkoły ewangelickiej w Krzemieniewie. W tym samym roku na terenie gminy wiejskiej Drobnin znajdowało się 41 budynków mieszkalnych, natomiast na terenie tutejszego obszaru dworskiego było ich tylko 12.

Życie mieszkańców Drobnina, jak i miejscowej szkoły w dalszym ciągu koncentrowało się wokół tutejszego dworu. Jego właściciel, Walery Rychłowski dawał przykład prowadzenia nie tylko racjonalnej gospodarki rolnej, ale również właściwej postawy patriotycznej.

11 lutego 1886 roku na mocy zarządzenia ministra spraw wewnętrznych Puttkamera, zapowiedziano podział kilku największych powiatów w prowincji poznańskiej. Podział ten miał dotyczyć również powiatu wschowskiego, do którego cały czas należała wtedy opisywana w tej pracy miejscowość. Na początku 1887 roku utworzony został powiat leszczyński, w skład którego weszły również gmina wiejska oraz obszar dworski Drobnin.

Bardzo ważnym wydarzeniem w dziejach tutejszej szkoły było wybudowanie w roku 1893 w miejscu dotychczas istniejącego budynku glinianego, nowego murowanego. Nowa szkoła była już budynkiem piętrowym, krytym dachówką. Posiadała dwie izby lekcyjne i dwa mieszkania dla nauczycieli. W podwórzu znajdowały się dodatkowo dwa zabudowania gospodarcze. Była to, oczywiście jak na tamte czasy, budowla ze wszech miar nowoczesna. Jej powstanie możliwym się stało dzięki inicjatywie i wielkiemu zaangażowaniu mieszkańców wsi, jak również patrona szkolnego, Walerego Rychłowskiego.

W skład tej nieruchomości, oprócz budynków wchodziło jeszcze boisko i ogrody oraz ziemia orna dla nauczyciela. Całość zajmowała powierzchnię 3,20 ha i zapisana była na własność Katolickiej Gminy Szkolnej w Drobninie.

W roku 1892 zmieniła się na gorsze sytuacja dzieci szkoły elementarnej w tutejszej miejscowości, ponieważ posadę nauczyciela objął rodowity Niemiec, Schuster. Pełnił on nie tylko obowiązki nauczyciela, ale również bardzo często występował jako oficjalny tłumacz władz administracyjnych podczas np. zebrań wiejskich. Takim przykładem tego typu działalności może być jego obecność podczas zakładania Kółka Rolniczego w Oporowie w roku 1901. Nauczyciel ten zmarł w Drobninie w roku 1916 i pochowany został na nie istniejącym już dzisiaj cmentarzu ewangelickim w Krzemieniewie. Od roku 1905, w związku z dużą liczbą dzieci podlegających obowiązkowi szkolnemu, pracowało w Drobninie aż trzech nauczycieli. Oprócz wspomnianego już wyżej Schustera, byli to: Peter Esser (1905-1916) oraz Georg Bartel (1912-1916). W latach 1916-1918, nauczycielem w miejscowej szkole był kolejny Niemiec, Johan Kriesel.

Przez cały okres I wojny światowej zajęcia w szkole elementarnej w Drobninie trwały normalnie. Nawet w obliczu klęski władze niemieckie były przekonane o tym, że ich stan posiadania w Wielkopolsce pozostanie nienaruszony. Sporym więc szokiem był dla nich wybuch walk powstańczych na tych terenach. Objęły one bardzo szybko cały nasz region, docierając do jego najdalszych zakątków. Również na terenie powiatu leszczyńskiego miały miejsce zażarte walki z Niemcami. Trudno jest jednak z powodu braku miarodajnych przekazów źródłowych wymieniać ich uczestników z Drobnina.

Mieszkańcy Drobnina mieli jednak swój własny wkład w to wielkie dzieło narodowo-wyzwoleńcze. Przez krótki czas w roku 1919, na terenie tutejszego pałacu stacjonował bowiem sztab tzw. „Grupy Leszno”, dowodzony przez Bernarda Śliwińskiego z Leszna.

W latach 1919-1920, czyli w okresie walki zbrojnej i politycznej o przynależność Wielkopolski do II Rzeczypospolitej, nauczycielką w szkole elementarnej w Drobninie była Antonina Nowak. Jej to właśnie przypadło w udziale zadanie całkowitej polonizacji tej placówki. Zadanie miała ułatwione, ponieważ miejscowa szkoła przez cały okres zaborów posiadała charakter katolicki. Dodatkowym też plusem był fakt, że zdecydowaną większość mieszkańców tej miejscowości stanowili w tym czasie Polacy.

Pod względem organizacyjnym w okresie tym, miejscowa szkoła była placówką tzw. jednoklasową czterooddziałową. Uczęszczało do niej około 70 uczniów z Drobnina i przypuszczalnie z Krzemieniewa.

Szkoła elementarna w Drobninie, istniejąca przez cały okres zaborów, spełniła swoje zadania jako placówka oświatowa. Chociaż funkcjonowała w środowisku typowo wiejskim, to jednak była instytucją miejscowemu społeczeństwu potrzebną i przez nie szanowaną. Dawała bowiem oprócz podstaw wiedzy również pewną ogładę w sposobach zachowania, poszerzała też w dużym stopniu horyzonty myślowe. Gorzej było jednak z realizacją jej zadań wychowawczych, ponieważ jej działalność w latach 1797-1919 przypadła na czasy niewoli narodowej. Była więc w dużym stopniu narzędziem antypolskiej polityki władz pruskich, szczególnie w czasach tzw. germanizacji.

Na podstawie: "Monografia szkół w Drobninie i Krzemieniewie"

PODRĘCZNIKI 2014/2015
· Kółka - (angielski, niemiecki)
· Szkoła podstawowa
· Gimnazjum
DOKUMENTY SZKOŁY
· Statut
· Kryteria przyjęć do Zespołu Szkół i Oddziałów Przedszkolnych
· Plan pracy 2013/2014
· Program wychowawczy
· Nieobecności uczniów
· Procentowe kryteria ocen
· Projekt edukacyjny
SPRAWY PRACOWNICZE
· Regulaminy
GMINA KRZEMIENIEWO
· Trochę historii
· Symbole gminy
· Ogólnie o gminie
· Gmina w liczbach
· Turystyka w gminie
· Co warto zobaczyć
· Dwory i pałace
· Kościoły
· Jezioro Górznickie
· Drobnin
· Gminne ciekawostki
· Ważne adresy
Losowa Fotka
Polecamy
Wygenerowano w sekund: 0.01 1,299,141 Unikalnych wizyt